Vriend, in de geborgenheid van het duister zoek ik je op. We praten over vroeger, over de dagen die in goud gehuld leken. We laten de wereld van nu even los en dromen hardop van een morgen die helderder schijnt dan ooit tevoren.
Aan de oever van het water, bij het knisperende vuur, weven we onze stemmen aaneen tot de mooiste liederen. Onze harten gaan eindelijk open; we worden niet alleen gehoord, we worden gekend.
Zodra het eerste licht de horizon raakt, voelen we dat we anders zijn. De zwaarte is geweken, de levenslust is terug. We dragen onze littekens met trots, gerijpt door de tijd, gegroeid tot mannen die de stilte niet langer nodig hebben om zich te verbergen.
We fluisteren de namen van hen die er niet meer zijn, laten hun herinnering gloeien in onze dromen. Hun stemmen klinken door in de onze. Na de lange, pijnlijke rust, vriend, gaan we nu eindelijk echt leven.
Jean van Gasteren / 30-12-2025